jump to navigation

Κβό βάντις Μανώλη Ρασούλη; 17 Μαρτίου, 2011

Posted by μούργος in Art, Άνθρωποι, Μουσική, Φωτογραφία, Music, Personal, Photo, Video.
22 Σχόλια

Τον Μανώλη Ρασούλη τον πρωτογνώρισα στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, διαβάζοντας το βιβλίο του «Κβό βάντις στάτους κβο;» και έκτοτε τον παρακολουθούσα ανελλιπώς σε όλες τις δραστηριότητες του και παρέμεινε για μένα ένας «δικός» μου άνθρωπος.
Χαρισματικός, ευφυής, απρόβλεπτος, ανατρεπτικός, βαθιά συναισθηματικός και ανθρωπιστής, στοχαστής και διανοούμενος, με ότι ασχολήθηκε έφερε τα πάνω κάτω και έδωσε το πολύ προσωπικό του στίγμα.
Την ηθική του στάση απέναντι σε όλα την πλήρωσε πολύ ακριβά.
Θυμάμαι τα ευφάνταστα 4 «αυγά» του, το περιοδικό του που έγραφε όλο μόνος του, (τα έχω ακόμη), τα υπέροχα τραγούδια του, (για μένα ο σημαντικότερος στιχουργός της μεταπολίτευσης), τους αγώνες του για τον Καζαντζίδη, τις παρεμβάσεις του και τον πόλεμο με τα στελέχη και τους επαγγελματίες της ελληνικής μουσικής σκηνής, ακόμη και την «κίνηση» του για την αυτονομία της Κρήτης, τότε που τα φασισταριά ήταν λίγα και δακτυλοδεικτούμενα και όχι όπως τώρα που είναι πρώτο τραπέζι πίστα στην τηλεόραση, το φευγιό του και τόσα άλλα. Τον έχασα μόνο τα τελευταία χρόνια αλλά πάντα παρέμεινε ένας αγαπημένος και «δικός» μου άνθρωπος και ας μη τον γνώριζα.
Μίλησα μαζί του για πρώτη φορά το περασμένο καλοκαίρι που είχε έρθει στη Λακωνία για μια συναυλία με τον Ορφέα Περίδη.
Φαινόταν πολύ κουρασμένος, αν και κομψός με το καπέλο του και την κάτασπρη γενειάδα του, μου θύμιζε πολύ τον Τσαρούχη και τον ζωγράφο-ποιητή Νίκο Χουλιαρά. Γερνάει όμορφα, σκέφτηκα.*
Σε μια παρατήρηση μου γιατί δεν γράφει πλέον στο μπλογκ του, ειδικά τώρα με τα όσα πρωτοφανή συμβαίνουν στην Ελλάδα και αφού του είπα ότι ο κόσμος έχει ανάγκη από τους διανοούμενους και τα κείμενα τους, μου απάντησε: ναι, βέβαια, το έχω εγκαταλείψει λίγο το μπλογκ, θα προσπαθήσω να ανεβάσω κάτι, και με το γνωστό του στυλ μου συμπλήρωσε: βγαίνω τώρα, (ήταν η σειρά του να τραγουδήσει), πάω να βγάλω το μεροκάματο.
Με το οριστικό φευγιό του, νομίζω ότι χάνω και ‘γω οριστικά ένα μεγάλο κομμάτι από την (πάλαι ποτέ) νεότητα μου.
Καλό του ταξίδι!

*Εν αντιθέσει με τον μέγα και πολύ Σαββόπουλο που αναρωτήθηκε δημόσια που να δώσει τα συλλυπητήρια (και δεν ντράπηκε καθόλου γι’ αυτό)! (περισσότερα…)

Αρέσει σε %d bloggers: