jump to navigation

Το αποτρόπαιο ξόανο (και το «ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ» του Μιχάλη Κατσαρού) Μαρτίου 19, 2010

Posted by μούργος in Art, χα!, Τέχνη, Φωτογραφία, Photo.
trackback

Τώρα κ΄εγώ υποψιάζομαι
όλο το πλήθος των αυλοκολάκων
όλους τους ταπεινούς γραμματικούς
τους βραβευμένους με χρυσά παράσημα
λεγεωνάριους και στρατηλάτες
υποψιάζομαι τις αυλητρίδες τη γιορτή
όλους τους λόγους και προπόσεις
αυτούς που παριστάνουνε τους εθνικούς
τον πορφυρούν χιτώνα του πρίγκηπος
τους συμβουλάτορες και τους αιρετικούς
υποψιάζομαι συνωμοσία
νύχτα θα ρεύσει πολύ αίμα
νύχτα θα εγκαταστήσουν την βασιλεία τους
νέοι πρίγκηπες με νέους στεφάνους

οι πονηροί ρωμαίοι υπάλληλοι του αυτοκράτορος

ετοιμάζουνε κρυφά να παραδόσουν

να παραδόσουν τα κλειδιά και την

υπόκλισή τους.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ “ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ” 1953

========================================================================
Κάθε ομοιότης στο θέμα φωτογραφία-ξόανο και ποιήματα με πολιτικά πρόσωπα και διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς είναι εντελώς συμπτωματική.
========================================================================

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ “ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ” 1953

ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ

Πλήθος Σαδδουκαίων
Ρωμαίων υπαλλήλων
μάντεις και αστρονόμοι
(κάποιος Βαλβίλος εξ Εφέσου)
περιστοιχίζουν τον Αυτοκράτορα.
Κραυγές απ΄τον προνάρθηκα του Ναού
Απ΄την φατρία των Εβιονιτών κραυγές:
Ο ψευδο-Μάρκελος να παριστάνει το Χριστό
Διδάσκετε την επανάστασιν κατά του πρίγκηπος
Οι Χριστιανοί νάχουνε δούλους Χριστιανούς.

Η αριστοκρατία του Ναού να εκλείψει.
Εγώ απέναντί σας ένας μάρτυρας
η θέλησή μου που καταπατήθηκε
τόσους αιώνες.

Τους ύπατους εγώ ανάδειξα στις συνελεύσεις
κι αυτοί κληρονομήσανε τα δικαιώματα
φορέσαν πορφυρούν ατίθασον ένδυμα
σανδάλια μεταξωτά ή πανοπλία
εξακοντίζουν τα βέλη τους εναντίον μου-
η θέλησή μου που καταπατήθηκε
τόσους αιώνες.
Τους άλλους απ΄την πέτρα και το τείχος μου
καθώς νερό πηγής τους είχα φέρει
η θρησκεία τους μυστηριώδης δεισιδαιμονία
τ΄άλογά τους απ΄τον κάμπο μου
δεν μου επέτρεψαν να δω τον Αυτοκράτορα
τους ύπατους δεν άφιναν να πλησιάσω
σε μυστικά συμπόσια και ένδοξα
την θέλησή μου την καταπατήσανε
τόσους αιώνες.

Τώρα κ΄εγώ υποψιάζομαι
όλο το πλήθος των αυλοκολάκων
όλους τους ταπεινούς γραμματικούς
τους βραβευμένους με χρυσά παράσημα
λεγεωνάριους και στρατηλάτες
υποψιάζομαι τις αυλητρίδες τη γιορτή
όλους τους λόγους και προπόσεις
αυτούς που παριστάνουνε τους εθνικούς
τον πορφυρούν χιτώνα του πρίγκηπος
τους συμβουλάτορες και τους αιρετικούς
υποψιάζομαι συνωμοσία
νύχτα θα ρεύσει πολύ αίμα
νύχτα θα εγκαταστήσουν την βασιλεία τους
νέοι πρίγκηπες με νέους στεφάνους
οι πονηροί ρωμαίοι υπάλληλοι του αυτοκράτορος
ετοιμάζουνε κρυφά να παραδόσουν
να παραδόσουν τα κλειδιά και την
υπόκλισή τους.
Εγώ πάλι μέσα στο πλήθος διακλαδίζομαι
η θέλησή μου διακλαδίζεται μέσα στο πλήθος
μαζεύω τους σκόρπιους σπόρους μου
για την καινούργια μακρινή μου ανάσταση
μαζεύω

ΒΗΣΙΓΟΤΘΟΙ

Άξαφνα η πόρτα μας άνοιξε.
πρώτος κατέβαινε ο αυτοκράτορας
με καινούργια στολή
ο νέος αρχιεπίσκοπος
ο υπουργός παιδείας και θρησκευμάτων
(η εργάτρια Ντούμπιοβα παρήγαγε
δεκαπέντε χιλιάδες ποτήρια)
ο στρατάρχης ήρωας της μάχης Σαρώ
πιο πίσω οι αυλοκόλακες
οι υπάλληλοι όλοι με τας συζύγους των
ο πρόεδρος τους ανωτάτου δικαστηρίου
στο τέλος ένα παιδί που είταν ο γελωτοποιός.

Εγώ αντιπροσώπευα τα στρατεύματα της Κορέας
των Γάλλων πατριωτών
των Ισπανών εξόριστων
την παυμένη εφημερίδα «Ελεύθερη Γνώμη»
την άλλη που έμεινε μόνον ο τίτλος της.

Οι ποιητές κρατώντας τα λάβαρα
έγραφαν ύμνους
κρατούσαν την αναπνοή μπροστά στους
επισήμους
χειροκροτούσαν ακατάπαυστα όλους
τους ρήτορες.

Τώρα το πώς εγίνηκε το απαίσιο πλήθος
να στριμώγνεται πάλι στα κάγκελα
το πώς εγίνηκε
το συνδικάτο των οικοδόμων να στέλνει
ομόφωνα ψηφίσματα
να στρώνει χαλιά γι αυτή την παρέλαση
μην το ρωτήσετε.

Φταίει αυτός που ήτανε δίπλα μου
όπου στην κρίσιμη ώρα σ’ αυτή τη σιωπή
εψιθύριζε:
Η μύτη της κυρίας Δημάρχου θυμίζει τη γεωγραφία.

Το τι επακολούθησε δεν περιγράφεται.
Διαδόθηκε μέσα στο αδιάφορο πλήθος η φήμη
οι υπουργοί θορυβήθησαν
ο πυγμάχος που έγινε χωροφύλακας έλαβε θέση
στους διπλανούς διαδρόμους οι πυροσβέστες
πλησιάσαν
ο πρόεδρος χτυπούσε μέσα στην αίθουσα
τον κώδωνα
σβηστήκαν τα κεριά του ναού
και κει στη μεγάλη τους σύγχυση τα κατάφερα
μ’ ένα μικρό βηματάκι άξαφνα να βρεθώ
να θαυμάζω το θέαμα.

Όταν τα φώτα ξανάναψαν
η χάλκινη πόρτα αμίλητη έκλεισε όπως φαίνεται
και δίπλα μου οι γυναίκες ξεφώνιζαν
τραβούσαν τα μαλλιά τους τσιρίζοντας
όχι γιατί δεν πρόλαβαν την παρέλαση
όλων των επισήμων
αλλά που χάσανε μέσα στο σκότος
τους άντρες τους.

Οι πάροδοι που οδηγούσαν προς τις εξέδρες
στις πόρτες των ναών και των φυλάκων
στους διαδρόμους των εξοχών
στα δημόσια πάρκα
στα κρατικά εκπαιδευτήρια
στη δουλειά με το κομμάτι
στην ποινή του θανάτου
παντού παντού παντού
ως και σε μένα τον αδιάφορο
είχανε εισχωρήσει σα μυστικοί χωροφύλακες
οι Βησιγότθοι.

Μη σκεφτείς άσχημα για τους Βησιγότθους
είναι κάτι ακίνητα μαζεμένα υποκείμενα
που παριστάνουν τους επιδρομείς.

Πάντως θα καταλάβατε τον αρχαίο ναό
τι αντιπροσώπευε ο γελωτοποιός
τι αντιπροσώπευα εγώ ο γελοίος
ποιοι οι Βησιγότθοι οι αρχιεπίσκοποι
κι ο ένδοξος αυτοκράτορας.

Υπάρχουνε προϋποθέσεις για μια καινούργια
άνοιξη.

ΔΩΡΙΕΙΣ

Μπορούσα βέβαια να βρίσκομαι πρώτος
ανάμεσα στους οπλισμένους Δωριείς
ντυμένος την περιλάλητη αμφίεση τους
όπως εκείνος που ποζάριζε σ’ ένα μουσείο
ακίνητος – θυμίζοντας ένδοξους καταρράκτες _
μπορούσα βέβαια
κι όχι τυχαία.

Όμως σε τι θα ωφελούσε την υπόθεσή μας;
όλη μου η μεγαλοπρέπεια
όλες μου οι φωνές μέσα στα τείχη;

Οι ποταμοί θα γύριζαν κύκλο στα περιθώρια μου
οι ελπίδες μου φτηνές παλιές πραμάτειες-
να υποκρίνομαι τον άθεο και τον καταλύτη
εγώ ο πιο ειλικρινής νέος με τα όνειρα
ο θερμός ανταλουσιάνος
μέσα σ’ αυτά τα απαίσια σίδερα της πανοπλίας.

Για τούτο παρέμεινα με τα κουρέλια μου
όπως με γέννησε η Γαλλική επανάσταση
όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων
όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία
ένας σκοτεινός συνωμότης.

Εκείνοι το κατάλαβαν πρώτοι-
τα σιδερένια χέρια τους λέγανε προσευχές
κατέλαβαν τη μια πόλη μετά την άλλη
άφιναν φρουρούς παντού
κλείναν τις πύλες
οι πέτρινες εντολές περιφέρονταν σε λιτανεία-
ώσπου στο τέλος με ξέχασαν.

Και τώρα – απ’ έξω απ τα στρατεύματα
κοιτάζω την ένδοξη πόλη
όπου ξαπλώνει ράθυμα πόρνη και δυναμίτης –
κοιτάζω τούτη την πόλη που την περικύκλωσαν
τα φρούρια
αυτή που με γέννησε και δεν έχει πια όνομα
δεν έχει αναμμένη φωτιά –
κοιτάζω κ’ υψώνω θεριό τη φωνή μου
μήπως μ’ ακούσουν.

Η κίνηση μέσα στα τείχη μας είναι σημαντική.

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ

………………………………………………………………………

ΞΑΝΘΟΣ ΟΜΟΡΦΟΣ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

………………………………………………………………………….

ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ

………………………………………………………………………….

Ο ΔΟΥΛΟΣ

Ο Δούλος που δραπέτευσε
έλεγε προσευχές στους φιλήσυχους πολίτες
γονατίζοντας σε λιγδωμένα προσκέφαλα.
Εγώ δεν ήλπιζα πως μπορεί να σωθεί.
Οι χωροφύλακες έχουν γερή όραση –
δεν διαλύονται με αυταπάτες και ψυχοσάββατα.

Τώρα αυτός επέμενε να ρωτάει
φαίνεται θάταν αποφασισμένος για θάνατο
ή θάταν κρυφός κατάσκοπος που δεν φοβάται.

Εγώ πάντως
εξακολουθούσα να βλέπω τον επερχόμενο
μεσαίωνα
με φάλαγγες πιστών
με αργυρά δισκοπότηρα αφρίζοντα αίμα
με σημαιοστολισμούς και παρελάσεις
με ραβδούχους καλοθρεμμένους καλόγερους
εικόνες από παλιές εκστρατείες,
και τυφεκισμούς
ήρωες με αυστηρά βλέμματα
Άμες δε γ’ εσόμεθα
πληρωμένη εκπαίδευση
θεός αγέρας τα στοιχεία της φύσεως
κλειδωμένα στην εποχή σε χάλκινα
θησαυροφυλάκια.

Αν άξαφνα σας γεννηθεί το ερώτημα
πως τα κατάφερε αυτός ο θνητός
μέσα σ’ αυτό το βαρύγδουπο διαπασών των ύμνων
να δραπετεύσει με αληθινό λαμπερόν ήλιο
με αληθινές εξαρτήσεις του βίου –
αν δεν μπορείτε να καταλάβετε
τι τον οδήγησε σ’ αυτό το τελευταίο διάβημα
που βρήκε την έξοδο αφού γύρω ήταν μπετόν
αφού γύρω τραγούδαγε η φοιτήτρια
ένα τραγούδι ιστορικό παλιών ηρώων
τότε
δε θάχετε δει κάτι κρυφές μικρές πόρτες
όμως ολοφάνερες στα μάτια των ειδικών
δε θάχετε δει το ραγισμένο τοίχο
όπου βλασταίνουν κάτι φυτά
πάνω σ’ ασβέστη κίτρινο απ’ την πολυκαιρία.

το ζήτημα πια έχει τεθεί:

Ή θα εξακολουθούμε να γονατίζουμε
όπως αυτός ο δραπέτης
ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο
απέναντι τους.

ΕΠΡΕΠΕ ΤΩΡΑ

Έπρεπε τώρα να κάνω αυτό το διάβημα.
Ο πύργος χωρίς τους φρουρούς χωρίς υπαλλήλους
υψώθηκε όλος μπετόν και αδιάτρητα τα τεράστια
τείχη.
Έπρεπε τώρα να βρω τα κλειδιά που πέταξαν
μες στο βαθύ πηγάδι οι υπηρέτες φεύγοντας.
Γύρω στα τείχη πιο ψηλότερα απ το μπόι μου
τα άδεια δωμάτια χρόνια τα στόλιζα
με πράσινες λάμπες
έψαχνα στα σκονισμένα υπόγεια
κουβάλαγα σπάνιες πέτρες σπάνια γέλια
σπάνιο θάνατο
όμως ανέβαιναν οι ποταμοί με μουσικές
πλημμύριζαν το μεγάλο σαλόνι
κ’ εκεί όλα μαρμάρωναν.
Χρόνια ανάμεσα σε μάρμαρα
οι άγρυπνοι λύχνοι δε φώταγαν
όλο και απουσίαζαν.
Όμως επέμενα.
Τους συνωμότες τους χτύπησα.
Δεν έδινα το λόγο στα πουλιά.
Εγώ εξουσίαζα.

Το κεντρικό σημείο – η πλεκτάνη των χεριών
ενώ οι ήρωες έπεφταν
η επαφή των γονάτων -,
Δεν υπάρχει λοιπόν σωτηρία για τούτο το
πλάσμα σου;

Απάντησε μου εσύ – η κρητική προφορά σου
αντίθετη
η σταχτοπράσινη στολή σου αντίθετη -.
Τα σκοινιά δεν κατάλαβες στο λαιμό μας;

Τώρα πως βρέθηκα σε τούτον τον πύργο
εγώ
το πιο καλό σου παιδί
πως βρέθηκα μόνος χωρίς υπηρέτες
χωρίς τα κλειδιά και τα γέλια.

Δεν βρίσκω το ρήγμα σ’ αυτό το μπετόν
σ’ αυτά τα παλιά πηγάδια –
στις ρίζες έψαξα παντού
κλειστές και δε μιλάνε.

Κι έτσι απόμεινα με γεμάτα τα χέρια
αυτό το βαρύ δυναμίτη
που ώρα σε ώρα σκάζοντας θα με τινάξει.
Γι αυτό είναι που γυρίζω τρέχοντας
από σταθμό σε σταθμό
από τοίχο σε τοίχο
γεμάτος με δύναμη άχρηστη
και ξέρω πως σπαταλιέται.
Γι αυτό είναι που σκάβω με τα νύχια μου
αυτές τις ξερές ημερομηνίες
μήπως αστράψει καπότες μια λύση.

Αυτό δε λέει πως μπορεί πάντα ν’ απουσιάζει.

ΤΥΦΛΗ ΕΠΟΧΗ

Άγνωστη μέρα δείξε μας το πρόσωπο σου.

Κάτω
στο βάθος
τόσα πέλματα βαριά
τόση βουή με καταρράχτες
ακούγονται να σπάζουν επιφάνειες
κατρακυλάν στις φλέβες μας ποτάμια –
εγώ
με φωτεινό το μέτωπο να χάνομαι
να μην μπορώ να καταλάβω
πως γίνηκε ν’ αναζητάμε όραμα
τώρα που όλα στερεώθηκαν επίσημα
τώρα που ένας πρίγκιπας επέθανε
τώρα που οι δείχτες ύψωσαν τα φέρετρα
κει που βουλιάζουν οι αετοί τις ώρες.

Δείξε μας δείξε μας το μπόι σου
μέρα με τις πληγές ορθές στο βάδισμα σου
εγώ μαζί με τον Βλαδίμηρο
θα σε στεγάσουμε
να μη φοβάσαι
οι άλλοι πέτρωσαν δίπλα στους χωροφύλακες
έντρομοι θα σαλπίσουν
θα κλείσουν οι πύλες
θα κλείσουν τα τείχη
θα παρατάξουν τα στρατεύματα
εσύ θα τους διαπερνάς αθόρυβα
θα προβαδίζεις
και πίσω θα σ’ ακολουθούν
οι Ασσύριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Ιουδαίοι
οι Ισπανοί πριν προδοθούν τα όνειρα
οι Γάλλοι μεταλλωρύχοι
ο σύντροφος μου Γκαρώ πριν γίνει διευθυντήριο
οι πρόεδροι θ αλλάξουν έντρομοι τα διατάγματα
οι άλλοι θα υποκρίνονται τους έμπιστους
εγώ μαζί με την ακολουθία μου
θ’ ανακηρύσσομαι ήρωας
το αργυρό σπαθί των ιπποτών θα λάμπει
ο πρίγκιπας ένα χλωμό παιδί με πορφυρούν
χιτώνα
πάλι θα στερεώνονται οι αυλοκόλακες
κ’ εγώ θα φεύγω
θ’ αναζητάω έντρομος την όψη σου.

Κάτω
στο βάθος
τόσα πέλματα βαριά.

Ακούω νάρχεται καινούργιο βήμα.

ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΜΟΥ

……………………………………………………………………………….

ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΩ

Πως να καταχωρήσω τόσα γεγονότα –
τόσες απόπειρες

Πως να μιλήσω;
Ενώ οι φωνές επιμένουν -οι ίδιες φωνές-
ενώ αποκρούομαι – πως θες να μείνω
μια αστραπή ένα κυκλάμινο μια ρομφαία –
πως θες να μείνω επιτύμβια στήλη
σε πεδίο μαχών
σε ποιο σταθερό δάπεδο να οχυρώσω
τις λεγεώνες μου;

Ο επίμονος θόρυβος σε οχήματα πόλεις αίθουσες
οι αδέξιες φωνές σε χώρους εναλλασσόμενους
το πλήθος έντρομο ενώ προχωρεί γυρίζει απότομα
κοιτάζει σε ορισμένο σημείο και κουρασμένο
κλαίει –
δεν ξέρει
δεν υπάρχει
δεν εξουσιάζεται.

Για τούτο υψώνω το λάβαρο τη νύχτα λευκό
μετά το σπάω και γίνομαι σίδερο
φωνασκώ υποκρίνομαι παραδίδω τις εντολές
παραδίδω κλειδιά πολιτείες μπετόν και σημαίες.

Μπορούσα να χαμογελώ καθ’ όλην την διάρκεια.
Μπορούσα ν’ αγαπώ καθ’ όλην την διάρκεια.
Μπορούσα να κλαίω μιλώντας για την Ειρήνη.

Σας αραδιάζω τα εμπόδια:

Η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των
παρατάξεων
η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος
οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές
οι φάμπρικες
το 1917
το 1936
το 1944
ανάβουν τις πυρκαγιές τα φλογερά λόγια
ανάβουν το δάσος μου που μου παρέδωσαν και
ανεμίζει.

Πως θέλετε να οχυρώσω τις λεγεώνες μου
σε πονηρά κατάστιχα και σε ντουλάπια
πως θέλετε να μπω μες στα τετράγωνα;

Παραμένω εν πλήρει συγχύσει αθώος.

ΛΑΒΔΑΚΙΔΑΙ

…………………………………………………………………………………………….

ΣΤΟ ΝΕΚΡΟ ΔΑΣΟΣ

Στο νεκρό δάσος των λέξεων προχωράω.
Ανάβω τα χλωμά φανάρια στους δρόμους
προσπαθώ ν αναστήσω.
Τα ονόματα που πυρπόλησαν τις καρδιές
σε μυστικές συνεδριάσεις
το ονόματα που οδήγησαν όλα δολοφονούνται.
Τώρα κυκλοφορούν σε ανάκτορα ξένοι
ντύνονται επίσημα στις δεξιώσεις
σε διπλωματικά συνέδρια ανταλλάσσονται
χειραψίες
φρικτά υπομνήματα
παρευρίσκονται στις γιορτές υποκλίνονται.
Τώρα πεθαίνουν.

Ω Ρόζα Λουξεμπουργκ, Λένιν, ποιητές.
Ω Τέλμαν, Τάνεφ
παγωμένοι σε επίσημες αίθουσες
δαφνοστεφείς ήρωες
μυικά πρόσωπα
ελάτε.

Οι εξουσίες σήμερα χαϊδεύονται σαν
ερωτιάρες γάτες πάνω στις στέγες μας
οι πρόεδροι ανταλλάσσουν επισκέψεις
οι πατριάρχες πάλι ενθρονίζονται
κάτω από τα νόμιμα κάδρα σας μας περιπαίζουν.
Εγώ έχω μέσα στη θύμηση μου
την ώρα που ανέβαινε το πλήθος στις σκάλες
με τη φωτιά κρατώντας τη μεγάλη ταμπέλα
Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ.
Έχω στη θύμηση μου την ατμομηχανή που έφερε
τη νύχτα τον Λένιν
τον έξαλλο Μαγιακόφσκυ που πυροβολούσε
τους υπουργούς
τους φοιτητές αγκαλιασμένους με τους χωριάτες.

Πως βγήκανε πάλι απ’ τη φωτιά
ο Κος Διευθυντής
ο διπλωματικός ακόλουθος
ο Κος πρέσβυς;
Και τώρα τι πρέπει να γίνει
σ’ αυτό το νεκροταφείο των ονομάτων
σ’ αυτό το νεκροταφείο των λέξεων;

πως θα ξαναβαφτισουμε τις πυρκαγιές
Ελευθερία, ισότητα, Σοβιέτ, εξουσία;

ΜΕΡΕΣ 1953

Σκεφτείτε τη θέση της Κυβερνήσεως
μετά την δολοφονίαν των ποιητών
εμένα σκεφτείτε ανεβαίνοντας το φλογερό
δρόμο που άλλοτε ακούγονταν κλαγγές
όπλων φοιτητών τώρα έρημο πάρκο.
Σκεφτείτε τη θέση των ποιητών
μετά την εγκαθίδρυση των κυβερνήσεων
μετά τη διαταγή παύσατε πυρ υμνήσατε τους
άρχοντας

σκεφτείτε και εμένα .

Μέσα στο ήρεμο πλήθος υψώνομαι
με κοιτάζουν παράξενα
μέσα στη νέα βουή δεν ακούγομαι
πέφτω και φεύγω.

Γιέσενιν – Μαγιακόφσκυ αδελφοί που τερματίσατε
δεν αγαπήσατε τα ήρεμα βράδια τον καφέ
τις συζητήσεις
δεν είχατε σε ποιόν να επιτεθείτε.
Τώρα κυριαρχεί η χαμηλή φωνή κάποιου εγκάρδιου
Ναζίμ που μας καλεί για ειρήνη
τώρα χτυπάν στα πάρκα τα παιδιά τραγούδια των σκλάβων .
Ξαφνιάζονται οι άνθρωποι σαν ακουστεί
το Εμπρός επαναστάτες
ξαφνιάζονται σαν ακουστεί Ελευθερία.

Πάψε τους ύμνους σου αστέ ποιητή έλληνα
Λειβαδίτη
για έρωτες και σπίτια και ηρεμία
όσο ανθρώπινα κι αν είναι .
Αύριο θ’ αναγκαστείς να φωνάζεις
όπως άλλοτε μαζί μου θάνατος στους τυράννους .
Αύριο που η ζωή θα μας σφίγγει θα βγεις με
την κορούλα σου στους δρόμους
γεμάτος απορία μέσα στις φλόγες
και δε θ’ αναγνωρίζεις τίποτα .
Έλα μαζί μου.
Μίλα για μια τεράστια σύγκρουση της εργατιάς
μ’αρχόντους
ατσάλωνε την τόση θέληση της
πάψε τους θρήνους σου.
Εγώ με τη φωτιά του 17 προχωράω αντίθετα
από τα συνέδρια τις συσκέψεις
αντίθετα από τις μυστικές αστυνομίες
από τους υπουργούς τις δεξιώσεις
αντίθετα στον πόλεμο.

Κανένας πια δεν έμεινε ποιητής.
Έτσι μονάχος ανοίγω το δρόμο.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ

……………………………………………………………………………………….

ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Θα σας περιμένω μέχρι τα φοβερά μεσάνυχτα αδιάφορος-
Δεν έχω πια τι άλλο να πιστοποιήσω.
Οι φύλακες κακεντρεχείς παραμονεύουν το
τέλος μου
ανάμεσα σε θρυμματισμένα πουκάμισα και
λεγεώνες.
Θα περιμένω τη νύχτα σας αδιάφορος
χαμογελώντας με ψυχρότητα για τις ένδοξες μέρες.
Πίσω από το χάρτινο κήπο σας
πίσω από το χάρτινο πρόσωπό σας
εγώ θα ξαφνιάζω τα πλήθη
ο άνεμος ο δικός μου
μάταιοι θόρυβοι και τυμπανοκρουσίες επίσημες
μάταιοι λόγοι.

Μην αμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία.

ΘΑ ΣΑΣ ΑΦΗΣΩ

Θα σας αφήσω όλους σας να ωρύεσθε
ή ν’ ακουμπάτε ήρεμοι το κεφάλι σας στο
παράθυρο –
θα σας αφήσω να πιέζεστε στα σκαλιά
κι άξαφνα κεί να μαρμαρώνετε
ανίδεοι για τις πράξεις σας
θα σας αφήσω να τρέχετε.
Εγώ ανάμεσα σε ξερά δέντρα και τάφους
με τη σημαία μου ένα κουρέλι
με άνεμο και χωρίς άνεμο
ανάμεσα στο αβέβαιο πλήθος σας
θα περιφέρομαι μόνος –
ένας φλογερός πρίγκιπας – μάγος.

Η ώρα πλησίασε. Θα γκρεμιστούν οι ναοί.
Δεν υπάρχει φωτιά στην καρδιά σας.

Εγώ
Ένδοξος
γράφω
σ’ όλα τα όνειρά σας:
Ελευθερία.

ΟΤΑΝ…

Όταν ακούω να μιλάν για τον καιρό
όταν ακούω να μιλάνε για τον πόλεμο
όταν ακούω σήμερα το Αιγαίο να γίνεται ποίηση
να πλημμυρίζει τα σαλόνια
όταν ακούω να υποψιάζονται τις ιδέες μου
να τις ταχτοποιούν σε μια θυρίδα
όταν ακούω σένα να μιλάς
εγώ πάντα σωπαίνω.

Όταν ακούω κάποτε στα βέβαια αυτιά μου
ήχους παράξενους ψίθυρους μακρινούς
όταν ακούω σάλπιγγες και θούρια
λόγους ατέλειωτους ύμνους και κρότους
όταν ακούω να μιλούν για την ελευθερία
για νόμους ευαγγέλια και μια ζωή με τάξη
όταν ακούω να γελούν
όταν ακούω πάλι να μιλούν
εγώ πάντα σωπαίνω.

Μα κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη
κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες
κι όλοι τους θα προσμένουνε σίγουρα τη φωνή
θ’ ανοίξω το στόμα μου
θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράκτες
στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια
οι νέοι έξαλλοι θ’ ακολουθούν με στίχους χωρίς
ύμνους
ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία.

Πάλι σας δίνω όραμα.

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.

Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός.

Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πoλυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί- εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες
ατέλειωτες τις παρελάσεις
σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται
μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών
και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη
διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας

ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
Ελευθερία.

Υστερόγραφο

Η διαθήκη μου πριν διαβαστεί
-καθώς διαβάστηκε-
ήταν ένα ζεστό άλογο ακέραιο.
Πριν διαβαστεί
όχι οι κληρονόμοι που περίμεναν
αλλά σφετεριστές καταπατήσαν τα χωράφια.

Η διαθήκη μου για σένα και για σε
χρόνια καταχωνιάστηκε στα χρονοντούλαπα
από γραφιάδες, πονηρούς συμβολαιογράφους.

Αλλάξανε φράσεις σημαντικές
ώρες σκυμμένοι πάνω της με τρόμο.
Εξαφανίσανε τα μέρη με τους ποταμούς
τη νέα βουή στα δάση
τον άνεμο τον σκότωσαν –
τώρα καταλαβαίνω πιά τι έχασα.
ποιός είναι αυτός που πνίγει.
Και συ λοιπόν
στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις
από φωνή
από τροφή
από άλογο
από σπίτι
στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:

Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.

———————————————————————————————————————–
============================================================================

Μιχάλης Κατσαρός (1919-1998)
===========================================================================
———————————————————————————————————————

Advertisements

Σχόλια»

1. μούργος - Μαρτίου 19, 2010

μεγαλη η προσφορα της λασπης με αυτο το ποστ ε;
παρα το οτι περιμενουν ανυπομονα υπεροχα λουλουδια να ανεβουν στο σαλονι της λασπης, εκανα μια μικρη παρακαμψη και ανεβασα ενα μαλλον σοβαρο ποστ [ειναι πολυ θυμωμενος, παρα πολυ θυμωμενος που αστειοι ανθρωποι [και αθλιοι παρατρεχαμενοι] παιζουν με το μελλον μας και την ζωη μας ή καλυτερα την καταστοφη μας.
.
α, την πατροτητα της φωτογραφιας του ποιητη δεν καταφερα να την βρω [απο το γουγλη την βρηκα]

Μου αρέσει!

2. Liakada - Μαρτίου 20, 2010

Μεγάλη η προσφορά της λάσπης με αυτό το ποστ και αξιεπαινη η κίνηση σου μούργο να παρακάμψεις την ανάρτηση των υπέροχων λουλουδιών που μας περιμένουν φυτεμένα στο παρτέρι σου, στους ύπουλους καιρούς που ζούμε!
Το ποιηματάκι του Γ.Σουρή , τόσο παλιό αλλά και τόσο επικαιρο όσο ποτέ χάρισμα τόσο στο Μούργο όσο και στους υπόλοιπους φαν της Λασπης ,από μένα.
Ποιός είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη Γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά’χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά’χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Υγ . Οποιαδήποτε ομοιώτης με πρόσωπα και καταστάσεις που βιώνουμε είναι εντελώς συμπτωματική και ουδεμία ευθύνη φέρω !

Μου αρέσει!

3. renata - Μαρτίου 20, 2010

Επίκαιρος όσο ποτέ ο ποιητής! Μπράβοο, Μούργο!

Μου αρέσει!

4. faros - Μαρτίου 20, 2010

Καθώς λιωμένο μέταλο
είδα το δάκρυ σου ποιητή
με το μολυβδοκόνδυλο

αθώο σε είδα

καθώς τις νύχτες
ξενυχτάς
γράφοντας !

Τι να πω, μουργε, μπράβο σου, συγχαρητήρια, «έγραψες» !

Καλησπέρα σας !

Μου αρέσει!

5. αρχάριος - Μαρτίου 20, 2010

Την εργασία μου την προσέχω και την αγαπώ.

Πιότερο επιθυμώ να δω παρά να πω.

Κάθομαι και κυττάζω έτσι πολλήν ώρα.

Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ’ την δούλεψή της.

[ απόσπασμα ] Κ.ΚΑΒΑΦΗΣ

Μούργο άγγιξες…… ψυχές!

Μου αρέσει!

6. faros - Μαρτίου 21, 2010

Θερμή Καλημέρα και … μούργε … πραγματικά υποκλίνομαι !

Μου αρέσει!

7. μούργος - Μαρτίου 21, 2010

@2. Liakada , λιακαδα η προσφορα συνισταται οτι τοσα πολλα μαζεμμενα ποιηματα απο τη σπουδαια αυτη συλλογη του Κατσαρου δεν υπαρχει -μαλλον- αλλου στο ιντερνετ
και διατηρησα την ορθογραφια απο την εκδοση του θεμελιου
τωρα δεν ξερω ποιος οικος το εκδιδει
.
δυστυχως τα χειροτερα δεν ηρθαν ακομη
.
@3. renata , ρενατα πλεον δεν ειμαι σιγουρος θετικα για την απαγορευση της θανατικης ποινης [για καποιες περιπτωσεις ]
.
@4. faros , θενκς φαρε
.
@5. αρχάριος , αρχαριε, ειδικοτης μας να αγγιζουμε ψυχες!
.
@6. faros, φαρε , αν δεν ξεσηκωθει και αυτη τη φορα ο κοσμος θα ειναι αξιος τηςε μοιρας του

Μου αρέσει!

8. faros - Μαρτίου 22, 2010

Καλημέρα, Καλή Βδομάδα – θα το κάνει !

Μου αρέσει!

9. κωστής - Μαρτίου 22, 2010

Η φωτογραφία που έβαλες με το σκυλάκι στην πρασινάδα ΤΑ ΣΠΑΕΙ!
Κουκλί είναι το blog σου! 😀

Μου αρέσει!

10. αγκνιρα - Μαρτίου 22, 2010

Mούργε, ό,τι και να πω είναι λίγο.
Και ό,τι διαβάζω στις ελβετικές εφημερίδες (που γενικά γράφουνε πολύ καλές αναλύσεις) με κάνει και εξοργίζομαι όλο και περισσότερο. Σήμερα π.χ. διάβασα ότι η Γερμανία είναι πρωταθλητής στις εξαγωγές στην Ε.Ε. ενώ καταναλώνει ελάχιστα σε σύγκριση με το δυναμικό της. Συγκεκριμένα εξάγει 7 δις στην Ελλάδα (ενώ εισάγει μόνο 2 δις από την Ελλάδα). Δηλαδή οι γερμανικές βιομηχανίες (γιατί τέτοια είναι επί το πλείστον τα προιόντα εξαγωγής της Γερμανίας) εκμεταλλεύονται εδώ και χρόνια τα φτωχότερα κράτη όπως η Ελλάδα, των οποίων οι καταναλωτές υπερχρεώνονται για να αγοράζουν καταναλωτικά αγαθά. Δεν τους συνέφερε βέβαια τους Γερμανούς όλα αυτά τα χρόνια να σταματήσουν τις ματσαράγκες που έκαναν οι όποιες ελληνικές κυβερνήσεις, εφόσον ο κόσμάκης κατανάλωνε και μπορούσαν να εξάγουν ανενόχλητοι! Και τώρα έχουν την αναίδεια να λένε ότι οι Έλληνες και μόνον φταίνε για το χάλι τους και ότι πρέπει μόνοι τους να τα βγάλουν πέρα!
Ελπίζω τελικά να βοηθήσει η Ε.Ε. Ανεξάρτητα από το αν θα έπρεπε να αλλάξουν μερικά βασικά πράγματα στην Ελλάδα (πράγμα που επίσης ελπίζω). Γιατί αλλιώς τι θα γίνει; 😦
Καλά νάστε (και νάμαστε) όλοι και ο Θεός βοηθός (που λέει ο λόγος).

Μου αρέσει!

11. faros - Μαρτίου 22, 2010

Καλά, ρε αγκνιρα, αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, θα μας βάζανε στην ΕΕ ;;;
Όχι, να είσαι σίγουρη !
Και, ξέρεις, δεν λένε (κανένας δεν λέει) να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας !
Όλα περιγράφονται στην Συνθήκη του Μάαστριχτ και τις μετέπειτα συνθήκες π.χ. Λισαβόνας, Μπολόνιας κλπ.

Και, όταν μιλάμε για «βοήθεια» της ΕΕ, φτάνει ρεεεεεεεεεεεε, δεν θέλουμε άλληηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη !!!
Μας ξεζούμισαν οι προηγούμενες ….

Ααα, ούτε ο … Θεός θα μας βοηθήσει !
Αυτός, βοηθάει τον … Ομπάμα !!!!!!!!!!!!!!!!!! 😛 😛 😛

Γεια σας !

Μου αρέσει!

12. μούργος - Μαρτίου 22, 2010

@8. faros, φαρε ειμαστε ατυχοι , αφου δεν εκανε οταν επρεπε εκτρωση η μαργκαρετ
.
@9. κωστής απο τσοπανοσκυλο σε τσοπανοσκυλο παμε κωστη
.
@10. αγκνιρα , αγκνιρα εγω ειμαι παρα πολυ θυμωμενος με το βλασταρι μας, τον γαπ.
η αδιανοητη τακτικη του εδω και 5 μηνες πλεον θα ειναι case study σε ολες τις οικονομικες σχολες του πλανητη [πως γινεται μια χωρα να βαζει μονη της τη θηλεια στο λαιμο της και να αυτοκτονει σε χρονο ντε τε]
.
@11. faros, φαρε τις ελληνικες μαλ@κιες πληρωνουμε και πολυ χοντρα μαλιστα

Μου αρέσει!

13. MaRaGen - Μαρτίου 22, 2010

Γειά σας παιδιά,

δεν ασχολήθηκα ποτέ με πολιτικά και κομματικά στη ζωή μου, δεν ψήφισα ποτέ. Και όταν μου λένε ότι είναι λάθος που δεν εκμεταλλεύομαι το δικαιωμά μου αυτό σαν πολίτης απλά λέω ότι υπάρχουν μεγαλύτερα και σημαντικότερα δικαιώματα που μου έχουν στερήσει και αν συμβιβαστώ από τώρα με αυτά τα λίγα που μου δίνουν, τότε…..
Δεν έχω ιδέα από κόμματα, φοιτήτρια στην Ελλάδα έμαθα παρατάξεις, ονόματα και πολιτικούς αρχηγούς. Ιδεολογίες δεν άκουσα ποτέ, μιάς και οι περισσότεροι ψηφίζουν το σόι τους και όχι τις ιδεολογίες που αντιπροσωπεύουν.
Πάντως όλα αυτά μου φέρνουν στο μυαλό το Γεννάιο Ψεύδος και 2 ντοκιμαντερ…
http://freedocumentaries.org/film.php?id=87
http://video.google.com/videoplay?docid=-7671298400447638082&ei=BWimS9qiGpKe-Abu8J3gDg&q=zeitgeist+greek+subtitles&view=3#

Να είστε καλά!

Μου αρέσει!

14. μούργος - Μαρτίου 22, 2010

@13. MaRaGen, μαρα σε καταλαβαινω, αλλα οταν καποιοι αθλιοι [και ηλιθιοι] επηρρεαζουν τη ζωη σου με τις βλακειες τους τοτε …
.
εμεις πεσαμε στην περιπτωση [να εχουμε για αφεντικο τον αβερελ]
.
αντιγραφω απο τον σταθη απο την ελευθεροτυπια
————————————————-
ο εφιάλτης του Δημοσθένη…
Πλησιάζουμε πια τα όρια της παράκρουσης. Οταν ο Πρωθυπουργός της χώρας συναντιέται με τους «θείους απ’ την Αμερική» για να «σώσουν» τη χώρα, λες και πρόκειται για την «αποκατάσταση» της (μακαρίτισσας) Γεωργίας Βασιλειάδου από κάποιον «Μπρούκλυ κατομμυριούχο»

τότε κάτι πολύ χαζό συμβαίνει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας -με τον πρίγκηπά του…

Οπως έγραφε χθες και το «Βήμα» για τη φορολόγηση των αποζημιώσεων: «Είναι πέρα από κάθε λογική η φορολόγηση της δυστυχίας». Οντως! τέτοια ανάλγητη χαζομάρα μόνον ο αμοραλισμός μπορεί να επιδείξει…

Μιλάει

Μιλάει συνεχώς και ακατάπαυστα. Για όλα και τα πάντα. Αυτούς τους λίγους μήνες που βρίσκεται στην εξουσία ο κ. Γ.Α. Παπανδρέου έχει απευθυνθεί ευθέως στον λαό περισσότερες φορές από όσες όλοι μαζί οι πρωθυπουργοί της τελευταίας δεκαπενταετίας.

Οποια οθόνη και να ανοίξεις, όποια μέρα κι όποια ώρα, θα αντικρύσεις ομιλούσα την κεφαλή του κ. Πρωθυπουργού. Πότε

προς τους Υπουργούς του στο ανοιχτό -ριάλιτυ σώου- Υπουργικό Συμβούλιο, πότε προς τους Ευρωπαίους στα ατέλειωτα, ατελή κι ατελέσφορα ταξίδια του, πότε προς το έθνος, πότε σε συνέδρια, κοινωνικές εκδηλώσεις, στη ΓΣΕΕ, στο Κοινοβούλιο, σε εγκαίνια, παντού αντικρύζει κανείς τον κ. Γ.Α. Παπανδρέου ομιλούντα

με συνεντεύξεις, δηλώσεις, ομιλίες, διαγγέλματα -έχει κάνει το διάγγελμα ψωμοτύρι- για να πει κάθε φορά τι;

Πράγματα αντιφατικά, παράδοξα, οξύμωρα· συχνά για να πει ψέματα, ενίοτε μωρολογίες και σχεδόν πάντα ανακολουθίες. Ιδού πώς:

Οταν έλεγε ότι «υπάρχουν τα λεφτά» έλεγε ψέμματα (με δύο μι).

Οταν το 2009 ανέβαζε το έλλειμμα για να δείξει ότι θα το κατεβάσει το 2010, διέπραττε αλχημεία που άνοιγε τον λάκκο της χώρας κι απελευθέρωνε απ’ τον ασκό του Αιόλου την κερδοσκοπία -καθ’ όλα νόμιμη στον καπιταλισμό, αλλά που δεν χρειάζεται να πηγαίνει κανείς να τρίβεται στην γκλίτσα της.

Εκτός κι αν είναι τόσο μωρός, ώστε οι εξυπνάκηδες γύρω του τον έχουν πείσει ότι για όλα υπάρχει μια λυδία λίθος.

Οταν έλεγε ότι η χώρα κινδυνεύει «να απολέσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας», έλεγε κάτι που ουδείς Πρωθυπουργός δηλώνει δημοσίως, ακόμα κι αν συνέβαινε, που δεν συνέβαινε, αλλά κι αν συνέβαινε, θα έπρεπε να κάνει ό,τι μπορεί για να μη συμβαίνει

κι όχι να εκπαιδεύει τον λαό στην ήττα. Η Ελλάδα έχει προσχωρήσει στην Ενωση κι έχει παραχωρήσει εξουσίες σε αυτήν (όπως η έκδοση νομίσματος) με συνθήκες κι όχι σαν χώρα ηττημένη, σαν ανδράποδο ή σαν είλωτας.

Οταν έλεγε ότι η χώρα «είναι στην εντατική» ή ότι «χρεωκοπεί» έκανε προσκλητήριο νεκροθαφτών.

Οταν, ακόμα και τώρα, μιλάει και λέει ότι «η Ελλάδα δεν θα χρεωκοπήσει», μιλάει για αυτήν σε τρίτο πρόσωπο σαν να του είναι μια ξένη.

Οταν μιλάει προς τους Ευρωπαίους λες και παίζει μαζί τους πόκερ, μπλοφάρει με δυο εφτάρια στο χέρι ενώ κάτω έχει σκάσει περίπτωση, κέντας, χρώματος και φλος ρουαγιάλ.

Οταν δηλώνει ότι τα μέτρα που παίρνει είναι άδικα για τον λαό, όχι μόνον δηλώνει ιδεολογική αδυναμία, αλλά με τους εκβιασμούς, τα αδιέξοδα, τα διλήμματα και την κινδυνολογία, τιμωρεί τον λαό -λες και φταίει αυτός- χάριν των λαμόγιων που τα αφήνει απείραχτα·

Στις δημοκρατίες όμως οι λαοί δεν τιμωρούνται. Κι όταν έρθει η ώρα τιμωρούν.

Οταν ο κ. Παπανδρέου μιλάει για πατριωτισμό κι αφήνει στο απυρόβλητο τις Τράπεζες ενώ φορολογεί ακόμα και τις αποζημιώσεις των απολυμένων, διαπράττει την πιο ιταμή απ’ τις πράξεις του! Ως τώρα. Διότι θα διαπράξει κι άλλες.

Αλλά όμως ενώ πράττει έτσι μιλάει αλλοιώς. Φέρνει με καθυστέρηση φορολογικό νομοσχέδιο, πάλι άδικο, πάλι τη χαρά των φοροφυγάδων κι όμως μιλάει. Μιλάει εδώ, μιλά εκεί, μέσα, έξω, παντού, σαν παιδί που θέλει να προκαλέσει την προσοχή των γύρω του.

Μιλάει συνεχώς, μιλάει ανελλήνιστος με «στοίβους χαρτιών», και πηλίκα εις το πηλήκιον, μιλάει ακατάπαυστα κι ακατάσχετα χωρίς να απαντάει ποτέ σε τίποτα. Για τη σπατάλη στον δημόσιο τομέα που συνεχίζεται αιμορραγική. Δίπλα του. Μέσα στο γραφείο του. Και με τις ευλογίες του.

Μιλάει, μιλάει, μιλάει

αλλά ούτε λέξη για ένα όποιο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, για στόχους, στρατηγική, μιλάει λες και οι λέξεις είναι απλώς ένας θόρυβος, μια φασαρία, μια διαρκής παράσταση στις οθόνες της επικράτειας, ένα ναρκισσιστικό επικοινωνιακό παιγνίδι, μιλάει χωρίς συναίσθηση του τι λέει, όπως όταν συνεδύασε τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής στην Ενωση στις 25 Μαρτίου με την εθνική μας επέτειο -πράγμα που μόνον οι γελοιογράφοι δικαιούνται (να περιγράφουν την τραγικότητά του).

Φοβάμαι ότι φέτος η εθνική μας επέτειος είναι ο κ. Γ.Α. Παπανδρέου. Ομιλών πολύ και μη λέγων…
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 22.ΙΙΙ.2010
————————————-
τα ντοκυμανταιρ επιφυλασσομαι οταν τα δω

Μου αρέσει!

15. αγκνιρα - Μαρτίου 22, 2010

😦

Μου αρέσει!

16. MaRaGen - Μαρτίου 23, 2010

Καλημέρα,
μούργο ωραίο το κέιμενο, αλλά και πάλι ΜΜΕ, αυτοί τι κάνουν;μιλάνε, μιλάνε, μιλάνε και αυτοί. Ποτέ δεν φάνηκαν χρήσιμοι! Ότι κάνουν το κάνουν για δικό τους κέρδος. Ήξεραν για την πτώχευση, πολύ νωρίτερα και από τους αρχηγούς της χώρας.

Το οικονομικό μας σύστημα είναι σχεδιασμένο να οδηγείται σε όλο και μεγαλύτερο χρέος, και να υπάρχει σήμερα το μεγαλύτερο ποσοστό σκλάβων και «σκλάβων». Γιατί πολύ απλά το συστημά μας είναι νομισματικό.

Όταν πετάξουμε από πάνω μας τους θεσμούς, τότε βλέπεις ότι δεν είναι τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο ο άλλος από έναν απλό άνθρωπο.Βιολογία!Την κουλτούρα μας πρέπει να αλλάξουμε εδώ που φτάσαμε. Γιατί ο φασισμός θα μυεί όλο και περισσότερους οπαδούς όταν βλέπει μετανάστες στη χώρα του. Οι φυλακές θα πληθαίνουν γιατί ποτέ δεν ασχολήθηκαν να ερευνήσουν γιατί κάποιος οδηγείται στο έγκλημα, τι οδηγεί σε αυτή την επιθετική συμπεριφορά, μόνο με το να τον τιμωρούν. Έβγαλαν νόμο και ο νόμος βγαίνει σαν έσχατη λύση, όταν δεν μπορείς να χειριστείς μία κατάσταση, απλά την απαγορεύεις, χωρίς γιατί, είναι νόμος.
Είναι απελπιστικά σκλαβωμένος αυτός που πιστεύει ότι είναι ελεύθερος στη σημερινή κοινωνία. Απελπισία και αγανάκτηση…λέξεις που μου έρχονται συνεχώς στο μυαλό όταν σκέφομαι την κατάσταση.

Και θα μπορούσα να γράφω για ώρες….αλλά χθες έβαλα κάτι δύστυχα μονοκύτταρα ζωάκια σε μία ουσία (η οποία ευρέως χρησιμοποιείται στην αγορά) και σήμερα πρέπει να μετρήσω θνησιμότητα.

Πιο επίκαιρο από ποτέ….
http://video.google.com/videoplay?docid=-7492068823950286254&ei=4dunS9KbGIeL-AaR9unnAw&q=Zeitgeist+Addendum+greek+sub#

(μούργο δεν ανεβάζω άλλο!)

Μου αρέσει!

17. Кроткая - Μαρτίου 23, 2010

Κοίτα να δεις τι χάνω… Ο μούγος κάνει κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις!

Σωστά ολόσωστα όλα αυτά.
Το θέμα είναι: ΕΣΥ τι κάνεις;

Νομίζω πως μόνο ο Φάρος κάνει κάτι -έστω, ενώ οι υπόλοιποι απλώς γκρινιάζουμε… (και το λέω πολύ σοβαρά αυτό).

Μου αρέσει!

18. μούργος - Μαρτίου 23, 2010

@16. MaRaGen. μαρα συμφωνω αν και το πας αρκετα μακρυα αλλα για να το φερω πιο κοντα στην πραγματικοτητα πιστευω οτι η ελλαδα θα γινοταν πολυ καλυτερη αν γεμιζαν ασφυκτικα 3 πτερυγες φυλακων [μια με πολιτικους, αλλη μια με δημοσιογραφους και η 3η με ανωτερους κρατικους λειτουργους]
.
@17. Кроткая , κροτ ανοιγεις μεγαλη κουβεντα που δεν μπορω να την ακολουθησω για τον προφανη λογο: ειμαι ανωνυμος, οποτε καμμια αξια δεν εχουν αυτα που θα πω [αν θες την κανουμε απο κοντα την κουβεντα],
αλλα στο προκειμενο, ξεχνα πολιτικη και κομματα, ξεχνα προεκλογικους λογους και λοιπα και παρε την περιοδο οκτωβριος-μαρτιος του γαπ.
στοιχειωδως αν δεις τις κινησεις του, τους λογους του και τις παρεμβασεις θα διαπιστωσεις και συ οτι ομοιο του δεν εχει υπαρξει στα παγκοσμια χρονικα. [ ο βλακας ο μπους καλυτερος του φαινεται στο λεγειν]
με δυο λογια εμενα μου κανει σαν ηρωας στο ματριξ οπου τακτικα τον φορτωνουνε με διαφορετικο προγραμμα [απντειτ] και λεει και κανει τα αναλογα.
θα ηταν υπερβολικα γελοιο ολο αυτο αν με τις ασυλλογιστες κινησεις του δεν προκαλουσε τοσο κακο [ποτε και που αλλου εχεις διαβασει αρθρο απο δημοσιογραφο να λεει για πολιτικο: επιτελους σκασε -και υπ’ οψιν το λεει για καλο του-]
και επειδη τα χειροτερα επονται εδω ειμαστε και θα δεις!

Μου αρέσει!

19. MaRaGen - Μαρτίου 23, 2010

Μούργο όντως το πάω πολύ μακριά αλλά εδώ που φτάσαμε μόνο με ριζικές αλλαγές θα γίνουν τα πράγματα καλύτερα.
Δες το τρίτο ντοκιμαντερ που ανέβασα, στο σχόλιο 16.

Μου αρέσει!

20. μούργος - Μαρτίου 23, 2010

@19. MaRaGen, μαρα το εχω υπ οψιν μου [και στο πισι μου], αυτο το βιδεο αλλα ο χρονος δεν με αφησε ακομη να το δω.
με κανεις να το επισπευσω!

Μου αρέσει!

21. silentcrossing - Ιουλίου 7, 2011

Αχ βρε μούργο, ολόκληρο το Κατά Σαδουκκαίων το έψαχνα χρόνια, από την πρώτη φορά που είδα το Θίασο (θυμάσαι ότι η ταινία κλείνει με απαγγελία από αυτό το βιβλιαράκι;). Επίσης κάποτε είχα βρει την πρώτη του έκδοση, του ’53, σκισμένη όμως και σκοροφαγωμένη, έλειπαν και τα μισά ποιήματα. Σήμερα ξαναθυμήθηκα εκείνο το «Σας αραδιάζω τα εμπόδια» και είπα να ψάξω μήπως και επιτέλους το βρω ολόκληρο και κοίτα να δεις ποιος το έχει ανεβάσει στο ίντερνετ! Ε, δεν έχω λόγια, μόνο πολλές πολλές ευχαριστίες!

Μου αρέσει!

22. Ελευθερία ανάπηρη πάλι σας τάζουν… « Silentcrossing's Blog - Ιουλίου 7, 2011

[…] ποιητής στο Θίασο του Αγγελόπουλου και σας παραπέμπω εδώ για να διαβάσετε ολόκληρο το έργο που μιλάει καλύτερα […]

Μου αρέσει!

23. μούργος - Ιουλίου 21, 2011

@21. silentcrossing , μα βρε σαιλεντ το εχουμε πει κατ΄ επαναληψη, η λασπη ειναι η εναλλακτικη βικιπαιδεια.
[για να μη χανεις χρονο πρωτα ψαχνε εδω και μετα αλλου] 😛
.
θενκς σαιλεντ

Μου αρέσει!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: