jump to navigation

Το Τέλος Ενός Εκδότη Εφημερίδων 23 Ιανουαρίου, 2008

Posted by μούργος in Art.
Tags: , , , , ,
20 Σχόλια

e1.jpg

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΕΚΔΟΤΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ

Αυτά τα γράμματα πάνω στο τραπέζι
να τα πετάξετε
κι όποιος με ζητήσει είπατε –
Αναχώρησε.
Απ’ τα Υπουργεία, Υπουργοί, αν με ζητήσουνε
ασθενών οικουρεί – απαντήσατε
Το μισθό του αρχισυντάκτη, παρακαλώ,
παραδόσατε σε κίτρινο φάκελλο
Και του υπεύθυνου ύλης σε μαύρο
Αν οι Πρόεδροι της Αργεντινής, της Γερμανίας με ζητήσουν
στο τηλέφωνο, είπατε – αναπαύετε. Μου είπε,
να μην τον ενοχλήσω.

Χορωδία
Κύριε, γιατί φεύγετε; Η εφημερίδα σας είναι στις πρώτες κυκλοφορίες. Κύριε, τι πάτε να κάνετε;

Το φάκελλο της Μπόινγκ με τις επιταγές
και τ’ άλλα από την Φάντομ και την Shell ρίψατε στα σκουπίδια.
Είπατε, η ασυνειδησία δεν αγοράζεται κάθε φορά.
Τα δάχτυλα μου στα παπούτσια
ακόμα αναπνέουν

Χορωδία
Κύριε, γιατί φεύγετε; Η εφημερίδα σας είναι στις πρώτες κυκλοφορίες. Κύριε, τι πάτε να κάνετε;

Αναχωρώ απόψε καλή μου Νένα
σε πέντε ώρες θα βρίσκομαι στο Όσλο
Το πρωί με πήρε ο Ρόμπιν στο τηλέφωνο
Τη νύχτα, είπε, έχουμε αγώνα μπάσκετ
με αντίπαλο του Νίνο την ομάδα.
Τα χέρια μου έχουν ασπρίσει στα νερά. Όπου και αν κοιτάξεις χιόνι.
Τα δέντρα μες στην πυκνή ομίχλη.
Τα πόδια μου έχουν μακρύνει από τους χυμούς και το φρέσκο γάλα
Όπου και αν κυττάξω στα ράφια στο δωμάτιο
φρούτα, μέλι και ξηροί καρποί

Χορωδία
Κύριε, η εφημερίδα σας πουλάει 2.000.000 φύλλα την ημέρα.
Τι πάτε να κάνετε; Που μας αφήνετε;

Αναχωρώ καλή μου Νένα απόψε κιόλας
Όχι, δεν θέλω να κλαις ,
Το ξέρεις καλύτερα από τον καθένα
το μπάσκετ ήταν το αγαπημένο μου σπορ
Η μπάλα δεν βρίσκεται στα χέρια κανενός
παρά μόνο στους δυνατούς
Στους νικητές
Νύχτα θα φτάσω στο αεροδρόμιο
Ταξίδεψα πολύ καλά. Η πτήσις ήταν ασφαλής
Τι κάνεις καλέ μου Ρόμπιν – θα του πω, μόλις τον συναντήσω.
Έπειτα θ’ αφήσω τον αέρα να με χτυπάει στο πρόσωπο
Τα νύχια μου ν’ ανατριχιάζουν μες στις κάλτσες
Όχι δεν θα πάρουμε ταξί
θα βαδίσουμε στους πάγους.

Χορωδία
Κύριε, γιατί φεύγετε; Που μας αφήνετε; Η εφημερίδα σας βαθιά εκτιμάται. Κύριε, που πάτε;

Καλή μου Νένα θυμάσαι τότε που σου τηλεφώναγα
μακριά πάνω απ’ τα δέντρα
Βρίσκομαι, σου φώναζα, στην κορυφή ενός χιονισμένου βουνού
και είμαι μεθυσμένος.
Να προσέχετε, μου απαντούσες. Δεν πρέπει να πίνετε. Δεν σας ακούω
καλά, πιο δυνατά. Παρακαλώ. Ξανακαλέστε.
Σκέφτομαι καλή μου Νένα, το σώμα των παλαιστών μετά την ήττα.
Τι ντροπαλοί που γίνονται καθώς κυττιούνται στον καθρέφτη
Σκέφτομαι τ’ αποδυτήρια των επαρχιακών ομάδων
τα μαλλιά των φιλάθλων πάνω σε άδεια κεφάλια
τα μικρά παιδιά στις συνοικίες
κάτω από κίτρινες λάμπες τους αρρώστους.

Χορωδία
Κύριε, τι πάτε να κάνετε; Γιατί φεύγετε; Η εφημερίδα σας βαθιά εκτιμάται.

Η νύχτα, φέρνει τις πεθαμένες ειδήσεις
της άλλης μέρας
διακόπτοντας τη διάρκεια της ημέρας με μια κραυγή
κι έπειτα σιωπή πάνω απ’ τους τίτλους.
Είδα τον αρχισυντάκτη μου σε επαρχιακό ξενοδοχείο
να παρακαλάει μια γυναίκα να τον χαϊδέψει
στο πίσω μέρος της κεφαλής, εκεί που καταλήγουν τα νεύρα
εκεί που μαζεύονται οι ειδήσεις των χρόνων
Εκεί που η κούραση μεθάει και φωνάζει.
-Πιο χαμηλά. Πιο χαμηλά. Ψιθύρισε.
Έπειτα, γύρισε της είπε – φύγετε

Αναχωρώ καλή μου Νένα, απόψε κιόλας
Μην κλαις.

Χορωδία
Κύριε, γιατί φεύγετε; Κύριε τι πάτε να κάνετε; Κύριε που πάτε;

ΤΕΛΟΣ

e2.jpg

Γιώργος Χρονάς, «Ο αναιδής θρίαμβος», Εκδόσεις «Οδός Πανός», 1984.

(περισσότερα…)

Αρέσει σε %d bloggers: