jump to navigation

του κυρ Βοριά Φεβρουαρίου 24, 2007

Posted by σεφ-γκρέκο in Art.
Tags: , , ,
trackback

του κυρ βοριά

Αντε μπρε να σας επώ τσι εγώ ‘να μποίημα που το μαθένα των εγγονιώ μου -μήπως τσε φοβηθούν τη θάλλασα που δεν εμπόργια ‘γω γριά ζυναίκα να ντα ξανοίγω…

Ο κυρ Βοριάς παρήγγειλε όλων των καραβιώνε
— Καράβια π’ αρμενίζετε, κάτεργα που κινάτε,
εμπάτε στα λιμάνια σας, γιατί θε να φυσήξω,
ν’ ασπρίσω κάμπους και βουνά, να κρυώσω κρυές βρυσούλες,
κι όσα καράβια τ’ άκουσαν, όλα λιμάνι πιάνουν.

Του κυρ Αντριά το κάτεργο μες τα βαθιά αρμενίζει.
— Δε σε φοβάμαι, κυρ Βοριά, φυσήξεις δε φυσήξεις,
Γιατ’ έ’ω καράβγι από καρυά και τα κουπιά πυξάρι,
έχω αντένες μπρούντζινες, ατσάλινα κατάρτια,
έχω πανιά μεταξωτά, της Προύσας το μετάξι,
έχω και καραβόσκοινα από ξανθής μαλλάκια
έχω και ναύτες διαλεχτούς που φόβο δε κατέ’ουν
έχω κι ένα ναυτόπουλο, που τους καιρούς γνωρίζει.
Για ‘νέβα βρε ναυτόπουλο, στο μεσανό κατάρτι,
για να διαλέξεις τον καιρό, να πεις για τον αέρα.

Παιζογελώντα ανέβαινε, κλαίοντας κατεβαίνει.

— Το τι είδες, βρε ναυτόπουλο, εκεί ψηλά που πήγες;
— Είδα τον ουρανό θολό και τ’ άστρα ματωμένα,
είδα την μπόρα που άστραψε και το φεγγάρι εχάθη,
και στης Αττάλειας τα βουνά αστραχαλάζι πέφτει.

Κι ωσπου να πεί, να καλοειπεί, να καλοκουβεντιάσει,
βαριά φουρτούνα πλάκωσε και το τιμόνι σπάζει,
Γέμισ’ η θάλασσα πανιά, το κύμα παλικάρια,
και το μικρό ναυτόπουλο σαράντα μίλια πάει.

Όλες οι μάνες κλαίγανε κι όλες παρηγοριούνταν,
μα μια μανούλα ενού παιδιού παρηγοριά δεν έχει.
Βάζει τις πέτρες στην ποδιά, τα βότσαλα στον κόρφο,
πετροβολάει τη θάλασσα, πετροβολάει το κύμα.

— Θάλασσα, πικροθάλασσα και πικροκυματούσα,
που ’πνιξες το παιδάκι μου, π’ άλλο παιδί δεν είχα.

Advertisements

Σχόλια»

1. simply..the best - Φεβρουαρίου 25, 2007

Καλα, γιαγια κυριακουλα με τετοια ποιηματα μεγαλωσες τα εγγονια σου;
γι’ αυτο μολις δουν θαλασσα (και σε φωτο ακομη), φορανε σωσιβιο.
Καλο το ποιημα αλλα μαλλον ακαταλληλο για μικρα παιδακια!
για δες ρε, που τελικα ολα τα παιδικα παραμυθια και ποιηματα ειναι μεσα στο φοβο, τη φρικη και το κακο. [μονο τα νανουρισματα εχουν γλυτωσει]

Μου αρέσει!

2. κυρα Ντάκενα - Φεβρουαρίου 25, 2007

❗ ➡ η τσυρα Ντάκενα (τσεριά τσε λιβάνια!):

Ήτνα ψελείς μωρε τσίμπλη; Έεν κατέ’εις θαρρώ τσι γιούς και τσι εγγονούς μου… Μπρε ‘γώ ‘θελα να τσι δι΄ξω και να τσι φοβήξω μα αυτούνα δεν φοβήθηκαν ποτές… τσι η θάλασσα γίν’κε το πάθος τους.

Τσι ο μικιός μου -κοπέλι καλό μα τσε ζόρκο- καλά τό ‘καμε ο κύρης μου- μα ο μικιός του…. ώωωφου! Με τον ψηλό τον αξάερφό του παίρνα’ ντη Μαριανθώ -το μιτσιό το καϊκάτσι- τσε φεύγασι κατά τη Σπιναγόγκα και τσι κόλπους τσι Κολοκυθκιάς και τσι γύρευγε το μισό Σκίσμα… ‘Φτούνους τσι διαόλους, έεν εμπόργα να τσι κάμω καλά, μήτε τσε κανείς άλλος…

Μου αρέσει!

3. simply..the best - Φεβρουαρίου 25, 2007

σεφ, αντε σε περιμενουν οι κολποι της κολοκυθιας
να ησυχασουμε και μεις!!!

Μου αρέσει!

4. σεφ-γκρέκο - Φεβρουαρίου 25, 2007

Για τους κόλπους της κολοκυθιάς και τα μαύρα μάτια που θα κάνει η Σπιναλόγκα να με δει θα γράψω σε άλλο άρθρο (πώς τα κατάφερε έτσι η ΕΕ, το λιμενικό και οι ψαράδες δεν μπορώ να το χωνέψω… αλλά είπαμε… στο μέλλον).

Προς το παρόν οφείλω μια απάντηση-άποψη στην παιδαγωγική αξία του κυρ Βοριά. Είναι μεγάλη, γι΄ αυτό θα την διαβάσετε ΕΔΩ…

Μου αρέσει!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: